Bądźcie świętymi! Formacja Papieskiej Unii Misyjnej dla kapłanów

„KAPŁANI, BĄDŹCIE ŚWIĘTYMI!

JEŚLI NIMI NIE BĘDZIECIE,

WASZE ŻYCIE STANIE SIĘ KLĘSKĄ!”

(bł. Paweł Manna)

Z Pisma Świętego:

„Mów do całej społeczności Izraelitów i powiedz im: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz!” (Kpł 19,2)

„Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mt 5,48)

Z dokumentów Kościoła:

„Prezbiterzy Nowego Testamentu przez swe powołanie i wyświęcenie zostają wydzieleni w jakiś sposób z Ludu Bożego, jednak nie w celu odłączenia się od niego lub od jakiegokolwiek człowieka, lecz by całkowicie poświęcili się dziełu, do którego powołuje ich Pan. Nie mogliby być sługami Chrystusa, gdyby nie byli świadkami i szafarzami życia innego niż ziemskie; lecz nie potrafiliby też służyć ludziom, gdyby pozostali obcymi w stosunku do ich życia i warunków. Sama ich posługa domaga się w szczególny sposób, by nie upodabniali się do tego świata; równocześnie jednak wymaga, by na tym świecie żyli wśród ludzi i jako dobrzy pasterze znali swe owce i starali się doprowadzić także te, które nie są z ich owczarni, by i one usłyszały głos Chrystusa i by nastała jedna owczarnia i jeden Pasterz” (PO 3).

„Bóg, który sam jest Świętym i Uświęcicielem, chciał przybrać sobie ludzi, którzy by jako sprzymierzeńcy i pomocnicy służyli pokornie dziełu uświęcania. Stąd prezbiterów konsekruje Bóg przez posługę biskupa, by stawszy się w specjalny sposób uczestnikami kapłaństwa Chrystusowego, w sprawowaniu świętych czynności działali jako słudzy Tego, który w liturgii wykonuje stale dla nas swój urząd kapłański przez swego Ducha” (PO 5).

„Prezbiterzy osiągną świętość w sposób im właściwy, wypełniając szczerze i niezmordowanie swe obowiązki w Duchu Chrystusowym” (PO 13).

Z pism bł. o. Pawła Manny:

„Bóg, aby nawrócić i uświęcić narody, nie będzie posługiwał się ludźmi pustymi, dumnymi, dbającymi o swoje zasługi. Bóg jest zazdrosny o swoją chwałę. Aby pokonać grzechy ludzi, nie posłuży się kapłanem, który kocha świat, jest letni w wierze i brak mu ducha umartwienia. To nasza wina, że ludzie się nie nawracają” (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 11).

„Sprawmy, by misjonarze, najbardziej bezpośrednie narzędzia nawrócenia dusz, byli święci, a wtedy niewierni nie będą się opóźniali w nawróceniu” (P. Manna, Virtù Apostoliche, Milano 1944, s. 41).

„Powołanie kapłańskie i świętość są ze sobą ściśle związane. Można być świętym nie będąc księdzem, ale nie odwrotnie. Naturalnym jest samo w sobie, że ten, kto powołany jest do kapłaństwa, powołany jest jednocześnie do najwyższego stopnia świętości. Można być dobrym lekarzem, adwokatem czy profesorem, nie będąc świętym, nie jest tak jednak w przypadku księdza. Byłaby to sprzeczność pojęć. Ksiądz, który nie jest święty, jest zaprzeczeniem samego siebie” (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 80).

„Świętość kapłańska, której pragnie Bóg, jest również poglądem świata. Wszyscy wiedzą, że kapłan musi być święty i wszyscy tego od niego oczekują i tego wymagają, również ci, którzy nami pogardzają i z nami walczą” (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 88).

Pytania do refleksji:

• Co pamiętam z dnia moich święceń kapłańskich?
• Na ile żarliwość i ideały tamtego dnia i wydarzenia są we mnie obecne?
• Tak naprawdę szczerze, na ile jestem przykładem Bożego życia i postępowania dla tych, do których Pan Bóg mnie posłał?
• Kiedy ostatnio prosiłem Pana Boga, żeby mnie umacniał w wierności i pomagał w dobrym ludzkim i kapłańskim życiu?
• Kiedy ostatnio modliłem się za misje i misjonarzy?

MODLITWA

Boże Trzykroć Święty, Ty wybierasz i powołujesz ludzi, aby służyli Twojemu ludowi jako jego pasterze. Spójrz na wszystkich kapłanów Kościoła i odnów w nich łaskę Sakramentu Święceń. Niech Duch Święty, którym wówczas zostali napełnieni, ożywia w nich łaskę świętości, aby ich posługiwanie i życie było święte. Niech będą zapatrzeni w Jezusa Chrystusa, Najwyższego Kapłana i Dobrego Pasterza i naśladują Go sercem wspaniałomyślnym, czyniąc ze swojego życia dar dla Ciebie i dla Kościoła.

oprac. s. dr Monika Juszka RMI