Formacja Papieskiej Unii Misyjnej dla księży na luty 2022

FORMACJA PAPIESKIEJ UNII MISYJNEJ
(księża)
LUTY 2022

„ZADANIEM KAPŁANA JEST WALCZYĆ ZE ZŁEM I ZBAWIAĆ DUSZE”
bł. Paweł Manna

Tożsamość posłannicza kapłana – walka z grzechem

Z Ewangelii według świętego Jana

„Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!». A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane»”. (J 20,19–23)

Z dokumentów Kościoła

„Szafarze łaski sakramentalnej jednoczą się najściślej z Chrystusem Zbawicielem i Pasterzem przez owocne przyjmowanie sakramentów, szczególnie przez świętą spowiedź, która przygotowana w codziennym rachunku sumienia, tak bardzo wspomaga konieczne nawrócenie serca do miłości Ojca miłosierdzia”. PO 18

„Nakłanianie ludzkiego serca do nawrócenia i pokuty oraz ofiarowanie mu daru pojednania zawiera się w naturze misji Kościoła”. ReP 23

„Władzę odpuszczania grzechów Jezus przekazuje przez Ducha Świętego zwykłym ludziom, którzy sami podlegają zasadzkom grzechu, czyli swoim Apostołom: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane». […]  Objawia się tu w całej swej wielkości postać szafarza Sakramentu Pokuty, który prastarym zwyczajem jest nazywany spowiednikiem. Tak jak przy ołtarzu, gdzie sprawuje Eucharystię, jak w każdym z Sakramentów, kapłan, szafarz Pokuty, działa «in persona Christi». Chrystus, który przez osobę spowiednika jest uobecniony i za jego pośrednictwem dokonuje tajemnicy odpuszczenia grzechów, jest tym, który okazuje się bratem człowieka. […]

Jest to niewątpliwie najtrudniejsza i najbardziej delikatna, męcząca i wyczerpująca, ale też najpiękniejsza i przynosząca radość posługa kapłańska”.  ReP 29

„Dodam jeszcze, że kapłan, ażeby mógł być dobrym i skutecznym szafarzem Pokuty, powinien uciekać się do źródła łaski i świętości, jakim jest ten Sakrament. My, kapłani, możemy z własnego doświadczenia śmiało powiedzieć, że im pilniej korzystamy z Sakramentu Pokuty, przystępując doń często i dobrze przygotowani, tym lepiej sami wypełniamy posługę spowiedników i jej dobrodziejstwo zapewniamy penitentom. W dużej mierze natomiast posługa ta traci swą skuteczność, jeśli w jakikolwiek sposób przestajemy być dobrymi penitentami. Taka jest wewnętrzna logika tego wielkiego Sakramentu. Wzywa on nas, wszystkich kapłanów Chrystusowych, do odnowy w zakresie naszej własnej spowiedzi”. ReP 31

 Z pism bł. o. Pawła Manny

„Kapłan na to się narodził, żeby wypowiedzieć wojnę grzechowi i przewodzić Ludowi Bożemu w tej walce. Chrzci? Robi to, aby uwolnić dusze od grzechu pierworodnego. Przygotowuje dzieci do Komunii, aby były odważnymi żołnierzami w walce z grzechem. Spowiada? Po to, aby zrywać kajdany grzechu. Głosi i udziela innych sakramentów? Wszystko po to, aby niszczyć grzech w świecie”. (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 97)

„A co, jeśli sami wprowadzacie królestwo grzechu do serc? Gdyby Judyta zamiast uciąć głowę Holofernesowi, dała się ponieść niegodnemu uczuciu do niego, jakiż to byłby wstyd dla niej. Jaka zagłada dla całego ludu. A jednak to i tak nic w porównaniu z ciemnością, w której pogrąża się kapłan, gdy grzeszy, i zagładą dusz, jaką to powoduje”.(P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 97)

„Grzech kapłana jest zawsze grzechem społecznym, odbija się w Ludzie Bożym. Dobrzy są nim zgorszeni. Źli triumfują”.  (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 97)

„Ileż jest skandali, ileż trądu nieczystości, niesprawiedliwości i ucisków. Tak wiele bluźnierstwa i bezbożności… […] Trzeba by było niebiańskich aniołów, apostołów pałających gorliwością, aby rozerwać tak wielkie kajdany, by rozświetlić tyle ciemności, poruszyć tyle serc. I oto jesteśmy my. To my musimy być tymi aniołami, tymi apostołami, ponieważ jesteśmy kapłanami. To my jesteśmy tymi, którzy mają uzdrawiać dusze i nikt inny, tylko my… i biada nam, jeśli myślimy, że to nie nasza sprawa”. (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 66)

„Jezus przyszedł na świat, aby zniszczyć grzech i zbawić ludzi, i tę misję złożył w dłoniach i w sercu kapłana. To jest cel, zadanie i misja kapłana: walczyć z grzechem i zbawiać dusze”. (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 135)

„Ale co z kapłanami, którzy żyją w tej samej ciemności, w takiej odrażającej ślepocie? To przerażające, gdy się o tym myśli. Jeśli to chory nie zna swojej choroby, jest nadzieja na wyzdrowienie. Ale jeśli nie zna jej lekarz, który ma go leczyć lub tę chorobę ignoruje, to sprawa jest beznadziejna”. (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 137)

„Gdyby kapłan był bardziej pilny w konfesjonale, miał więcej cierpliwości i miłości… o ileż byłoby mniej grzechów! Jednak niektórym księżom ludzie przeszkadzają… I penitenci to czują, i rzadziej przychodzą do konfesjonału, a grzech triumfuje”. (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 138)

Pytania do refleksji

• „Czy uczciwie służę Bogu? Jak postępuję na drodze życia duchowego?” (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 98)
• „Czy gdybym miał umrzeć dzisiaj, czy mógłbym z ufnością stanąć przed Bożym sądem?” (P. Manna, Chiamati alla santità, Napoli 1977, s. 98)
• Jak przygotowuję się do zarówno do przeżywania, jak i do sprawowania Sakramentu Pokuty i Pojednania?

MODLITWA

Modlitwa przed spowiedzią świętą (wg tekstów Pawła VI)

Panie Jezu, przychodzę, aby uznać tajemniczy związek między moimi grzechami a Twoją Męką, czynami moimi a czynami Twoimi. Przychodzę, aby prosić Cię o przebaczenie, aby doznać Twego miłosierdzia. Przychodzę, bo wiem, że Ty możesz i chcesz przebaczyć, albowiem Tyś jest moim Odkupicielem, Tyś jest moją Nadzieją.

Panie Jezu, Zbawicielu mój, ożyw we mnie pragnienie i nadzieję Twego przebaczenia. Umocnij postanowienie mego nawrócenia i mojej wierności, abym z większą pewnością ufał słodkiemu Twemu miłosierdziu.

Zbawicielu, Mistrzu mój, daj mi siłę przebaczenia drugim, bym i ja na pewno otrzymał przebaczenie od Ciebie.

Zbawicielu mój i Pasterzu, wlej w moje serce zdolność miłowania, tak jak Ty chcesz, byśmy według Twego przykładu i z mocą Twojej łaski miłowali Ciebie i w Tobie wszystkich braci. Amen.  (https://adonai.pl)

oprac. s. dr Monika Juszka RMI