Zebranie Rady Wyższej PDM w Rzymie

W dniach 21-28 maja w Rzymie odbywa się zebranie Rady Wyższej Papieskich Dzieł Misyjnych (PDM). Jak co roku, podczas obrad omawiane są sprawozdania czterech sekretariatów generalnych oraz działu administracyjnego PDM, a dyrektorzy krajowi głosują nad budżetami i zatwierdzają tzw. księgi z projektami, które określają zakres wsparcia dla młodych Kościołów na całym świecie. Spotkanie to stanowi również przestrzeń modlitwy, refleksji i wymiany misyjnych doświadczeń. W spotkaniu uczestniczy również ks. Maciej Będziński, dyrektor krajowy PDM w Polsce. Już pierwszego dnia zebrani dyrektorzy wysłuchali refleksji kard. Luisa Antonio Tagle, proprefekta Dykasterii ds. Ewangelizacji, który przypomniał o tożsamości Kościoła jako sakramentu komunii i misji oraz roli, jaką każdy z nas odgrywa w jego budowaniu.

Kościół jako wspólnota i sakrament

W czasie spotkania kard. Luis Antonio Tagle podkreślił głębokie znaczenie wspólnoty w życiu Kościoła, który – jak zaznaczył – jest sakramentem. To my go tworzymy, a więc każdy z nas ma w nim niezastąpioną rolę. Odwołując się do wizji Kościoła według Soboru Watykańskiego II, kardynał przypomniał, że dyrektor PDM nie jest jedynie urzędnikiem czy posiadaczem tytułu – ma być znakiem i narzędziem misyjnej natury Kościoła. Wspólnota, będąca obliczem Boga, jest owocem komunii między Ojcem, Synem i Duchem Świętym. To z tej komunii rodzi się Kościół misyjny. Dyrektor PDM jest wezwany, by stać się twarzą, sercem, rękami i nogami Boga – znakiem Jego obecności. To nie tylko zaszczyt, ale piękne i wymagające powołanie, które czyni z niego ikonę wspólnoty i misji.

Współpracownik misji – powołanie dyrektora

W kolejnej części refleksji kard. Tagle zwrócił uwagę, że istotą roli dyrektora PDM jest współpraca z misją Kościoła. Dyrektor krajowy ma być przede wszystkim tym, który słucha Jezusa i odpowiada na Jego testament misyjny. Jego zadaniem jest rozbudzanie grup, które wspierają młode Kościoły, poprzez modlitwę, formację i konkretne działania. Kardynał podkreślił, że współpraca misyjna nie ogranicza się do struktur – wyraża się w modlitwie, konkretnej pomocy materialnej, formacji oraz zaangażowaniu w budowanie Kościoła powszechnego. Dyrektor ma być głosem Kościoła misyjnego – nie jako reprezentant instytucji, lecz jako ktoś, kto żyje misją i potrafi nią zarażać innych.

Być pielgrzymem nadziei – animator misyjny dziś

Kardynał Tagle zaprosił dyrektorów do refleksji nad ich rolą jako pielgrzymów nadziei. Zachęcał, by każdy animator misyjny stawał się znakiem nadziei i życia zmartwychwstałego Chrystusa. Zadając pytanie: „Jak mam być animatorem misyjnym, skoro nie jestem nim we własnym Kościele?”, przypomniał, że dar bycia animatorem pochodzi od Ducha Świętego. Animator to ktoś, kto wie, że jest kochany przez Boga i dzieli się tą miłością. Animacja misyjna nie jest zadaniem administracyjnym – to styl życia, który przemienia. Prawdziwy animator pozwala, by Słowo zakiełkowało najpierw w nim samym. Papieskie Dzieła Misyjne, jak zaznaczył kard. Tagle, nie są organizacją w zwykłym rozumieniu, ale duszą misji. Przypomniał przykład św. Pawła i Kościołów w Macedonii i Jerozolimie, które wspierały się wzajemnie materialnie i duchowo. W tym duchu Niedziela Misyjna nie powinna być postrzegana jako kolejna zbiórka, lecz jako wyraz cyrkulacji miłości i służby. Doświadczenie Wielkanocy nadaje życie Papieskim Dziełom Misyjnym, a dyrektor krajowy ma być – jak pierwszy apostoł – świadkiem, który niesie Ewangelię.