Wielkie księgi wielkich religii. Lumen Gentium. Zeszyty Misjologiczne Nr 2/2013 (165)

WPROWADZENIE

Tak jak pierwszym i niezastąpionym środkiem komunikacji w społeczności ludzkiej jest słowo, tak samo i Lud Boży jednoczy się przede wszystkim przez słowo Boga żywego. Dlatego Dekret o misyjnej działalności Kościoła podkreśla, iż głównym środkiem do zakładania Kościoła jest „głoszenie Ewangelii Jezusa Chrystusa, do której przepowiadania posłał Pan swoich uczniów na cały świat” (DM 6). To przepowiadanie to ewangelizacja dążąca do nawrócenia serca ku Chrystusowi.

Kościół „uważa na podstawie wiary apostolskiej księgi tak Starego, jak Nowego Testamentu w całości, ze wszystkimi ich częściami za święte i kanoniczne dlatego, że spisane pod natchnieniem Ducha Świętego (por. J 20,31, 2 Tm 3,16, 2 P 1,19-21, 3,15-16). Boga mają za autora i jako takie zostały Kościołowi przekazane” (KO 11). Ta sama Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym podkreśla, iż „Bóg w Piśmie Świętym przemawiał przez ludzi, na sposób ludzki” (KO 12), dlatego też w Piśmie Świętym objawia się – przy stałym zachowaniu Bożej prawdy i świętości –„przedziwne zniżanie się wiecznej Mądrości, byśmy uczyli się o niewysłowionej dobroci Boga i o tym, jak bardzo dostosował się On w mowie, okazując przezorność i troskliwość względem naszej natury” (KO 13). To upodobnienie słowa Bożego do mowy ludzkiej ma swój wzór w Jezusie Chrystusie, który jako Słowo Ojca Przedwiecznego, przyjął słabe ciało ludzkie i upodobnił się do ludzi (por. KO 13).

Przepowiadając Ewangelię misjonarze trafiają w rożnych kulturach na inne teksty, zawierające treści natury religijnej, kosmogonicznej, kosmologicznej, genealogicznej i historiozoficznej, uważane przez ich wyznawców za księgi święte. Z reguły były one początkowo przekazywane ustnie z pokolenia na pokolenie, z czasem zostały spisane, stanowiąc źródło poglądów filozoficznych i religijnych, praw, tradycji i zasad moralnych. O ich wierny przekaz dbali kapłani oraz zorganizowane grupy wiernych. W niniejszym tomie prezentujemy krótkie wprowadzenie do Ksiąg Starego i Nowego Testamentu oraz do Koranu – ksiąg uważanych przez wiernych tych religii monoteistycznych za Księgi objawione przez Boga. Prezentujemy także inne wybrane księgi religijne, by chociaż w zarysie ukazać ich różnorodność i bogactwo. Odwołując się do Deklaracji o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich „Nostra aetate” Soboru Watykańskiego II, możemy powtórzyć, że w tych księgach – podobnie jak i w religiach, które reprezentują – znaleźć można „u rożnych narodów jakieś rozpoznanie owej tajemniczej mocy, która obecna jest w biegu spraw świata i wydarzeniach ludzkiego życia; nieraz nawet uznanie Najwyższego Bóstwa lub też Ojca. Rozpoznanie to i uznanie przenika ich życie głębokim zamysłem religijnym. Religie zaś związane z rozwojem kultury starają się odpowiedzieć na te same pytania za pomocą coraz subtelniejszych pojęć i bardziej wykształconego języka; […] religie istniejące na całym świecie, rożnymi sposobami starają się wyjść naprzeciw niepokojowi ludzkiego serca, wskazując drogi, to znaczy doktryny oraz nakazy praktyczne, jak również sakralne obrzędy” (DRN 2).

W NUMERZE

ROZPRAWY I ARTYKUŁY

Anna Kuśmirek, Księgi Starego Testamentu.
Waldemar Linke CP, Nowy Testament w Piśmie Świętym.
Anna Kuśmirek, Głowne księgi mistyki żydowskiej.
Małgorzata Madej, Jak wybrać odpowiednie słowo? Problemy tłumaczenia Biblii na języki afrykańskie.
Elżbieta Jaroś, Pismo Święte w przekładzie Nowego Świata.
Aldona Maria Piwko, Tłumaczenia Koranu na język polski.
Ks. Leonard Fic, Święte księgi hinduizmu.
Agata Szymaniak, Święte pisma shinto.
Patrycja Staniszewska, Daode jing – taoistyczna księga drogi i cnoty.
Oleksiy Pavlyuk, Święta księga Maga Wiry.